Ergenliğe dönüş: Bitmeyen depresyon!

By | Çarşamba, Nisan 08, 2015 Yorum yap
Aşırı entel ve depresif profil

Depresyondayım. Hayır kendi kendime teşhis koymadım. Bu doktor yardımı almış halim. Zaten genel olarak hayatım iki ucu boklu değnek misali (bipolar) gidiyor. Doktorum olacak seksi "Manik atak geçirme, aman kendine zarar verecek şeyler yapma" diye diye depresyona soktu, farkında değil. Kendimi keseceğim yakında odasına gidip, sanırım o zaman ikna olacak. Gerçi öyle bir şey yapacak olsam önce yanındaki o sarı saçlı sinsiyi kesebilirim. O kızın kafasından geçenleri o kadar merak ediyorum ki... Düşünsene bütün gün bilgisayar başındasın, birtakım insanlar yanında doktora anlatıp duruyor:

- İşte ben de dün fark ettim ki zürafaları seksi buluyorum
- Aslında kocam ölse mutlu olurum
- Herkes ölsün
- Sen ne mezunusunuz doktor bey?
- İyiyim ben, yok bir şeyim!
- Bu ilaç bana kilo aldırdı, aslında memelerim büyüdü o iyi ama götüm de büyüdü, na'psak?
- Bugün altıma işemedim
- Benim oğlum bütün gün buzağı gibi sağa sola atlıyor, bence hiperaktif, ay çok zeki, fazla zekadan çıldıracak!

Bütün bunlar olurken bu bahsettiğim sinsi kafasını bilgisayardan kaldırmıyor. Bazen kendi kendine gülümsüyor, kalkıp yakasına yapışasım, "Bana mı güldün lan sen, sinsi bok" diye silkeleyesim geliyor. Hata boğazını sıktığımda suratındaki makyajın altından nasıl kıpkırmızı olacağını falan hayal ediyorum. Bazen de duvar gibi tepkisiz, doktordan gelecek talimatı bekliyor. Kendimi unutuyorum, "Lan acaba ne düşünüyor şu an" diye ona takıyorum kafayı. Sanki ben  odadan çıkınca doktorla birbirlerine bakıp "Ahahaha salağa bak, pis aptal, bu zekayla nasıl hayatta kalmış bu ahaha tipine sıçayım" diye alay ediyorlar gibi geliyor. Sonra da "Ya sen ne pis, ne iğrenç bir insansın" diye kendime kızıyorum.

Zaten doktor konusunda kafam karışık. Adam manken falan olacakken ailesi "Aman oğlum, kötü yola düşersin" diye istememiş de iyi aile çocuğu olmak için doktor olmuş gibi geliyor. Yetmemiş bir de psikiyatr olmuş. Ulan ben zaten sana bakıp kafamda kurmaktan anlatamıyorum ki bir şey...

- Uykunuz nasıl?
- Hmmmm (İç ses: Ya seninle uyusak ne güzel olurdu)
- ? ("Cevap ver, geri zekalı gibi bakma" dercesine bakıyor)
- Uyumuyorum ben. (Geri zekalı.)
- O zaman Seroquel'i 300 mg yapalım, zaten çok hafif doz bu. (Çüş, yalan!)

Eskiden daha da seksi geliyordu gözüme ama depresyonun şiddeti artınca "Bu ne ya, koca kafalı" falan demeye başladım. Yine de bir gün akli dengemi tamamen kaybedersem bilinçaltımın etkisiyle ilk iş kendisini dağa falan kaçıracağım. Ya da belki kaçırmam ya, kesin normal hayatta uyuzun tekidir. Zaten artık kendisine gitmeme kararı aldım.

Diğer yandan, bana verdiği ilaçların (Son 15 senede bana verilen diğer ilaçlar gibi) hiçbir işe yaramadığını düşünüyorum. İnsan her sabah gözünü "Yine mi ölmedim lan ben" diye açar mı? Zaten kötüydüm, Yamak öldükten sonra tamamen bitti pilim. Hayattan hiçbir beklentim yok, gündüz odamın perdesini bile açmıyorum, konuşmaya gerek görmüyorum, sürekli bir şeyler için ağlıyorum, sonra aklıma Yamak geliyor daha çok ağlıyorum. Sokaktaki bütün hayvanları düşünüp ağlıyorum, RTE'den nefret ediyorum ağlıyorum, twitter'da hasta insan fotoğrafları görüp ağlıyorum, insanlar neden cinayet işliyor diye ağlıyorum, ekmek makinesi ekmeği istediğim gibi yapmadı diye ağlıyorum, neden saçlarım kıvırcık diye ağlıyorum, telefonum bozuk diye ağlıyorum, İlber Ortaylı neden şişko diye ağlıyorum, ben neden salağım diye ağlıyorum... Sonra başa dönüp yine Yamak için ağlıyorum.

Ölmek istiyorum ama intihar edecek göt de yok. Herhalde bir süre böyle isteniyor, sonra bir gün cesaret bulup yapıyorsun. Bilemiyorum, şimdilik "Kesin sakat kalırım, bu şansla ölmem hayat boyu altıma sıçarım" diye korkuyorum. İnsanlara söyleyince de panik yapıyorlar sanki hemen intihar edecekmişim gibi. Ya bende o göt olsa sana söylemem bile, yaparım direkt. Böyle tüpü bitik televizyon gibi yaşamam ki, mis gibi giderim. Zaten bence Allah da yok, cennetti cehennemdi tantanası yok, mis... Bu aralar sürekli Mehmet Pişkin'i düşünüyorum, onun gibi olabilmeyi istiyorum.

Panik demişken, daha önce bahsettim mi bilmem ama tüm bu salaklıklarımın yanı sıra tam bir panik teyzeyim:

Kötü bir olayın olma ihtimali bile ortada yokken panik yapmaya başlarım, böylece kötü olay olduğunda daha da çok panik yapıp delirebilirim.

Genelde gece yatmadan önce panik yaparım, böylece kötü rüyalar görüp panik içinde uyanırım.

Halletmem gereken çok önemli bir iş varsa panik yaparım, böylece bağırsaklarım sapıtır ve ishal olurum. Daha çok panik yaparım, bu sayede kusmaya başlarım. hastalanıp işi batırınca panik yapmakta haklı olduğumu düşünüp tüm bu süreci normalleştiririm. 

En iyi bildiğim şeyi yapmadan önce bile panik yaparım, böylece genelde kolaylıkla iyi şekilde yapabileceğim şeyleri de batırırım.

Zamanımın çoğunu panik yaparak geçirdiğim için zamanı verimli kullanamam, sonra da az zamanım kaldı diye panik yaparım.

Şimdiden otuz sene sonra beyazlayacak saçlarım ya da sarkacak memelerim için panik yapabilirim, sonra bunun saçma olduğunu fark edip "O kadar uzağa gerek yok, ya yarın araba çarpar da ölürsem" diye panik yapmaya başlarım. 



Çok aptalım, keşke ölsem. (Ergenlikten selamlar.)















Sonraki Kayıt Önceki Kayıt Ana Sayfa

0 kişi yorum yaptı, acaba ne dedi?: